Over graag zien. Zorgen voor. En koesteren.
Ze weet verdorie heel erg goed wat er allemaal gebeurt en hoe het er aan toe gaat. Mijn moederhart krijgt tegelijk een knauw én maakt een sprongetje. Het hoort niet, dat een kind van 3 jaar zo goed weet wat er gebeurt in het ziekenhuis, dat ze de routine kent... En als ouder zie je... Lees verder →
1 februari 2014. Het zal voor altijd de dag zijn waar je een nieuwe kans kreeg, een tweede start. Jou 'afgeven', los-laten, aan de dubbele deuren van het operatiekwartier staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Geen arts die ons kon geruststellen met "het komt wel goed", want ze begonnen zelf aan een marathonoperatie waarvan... Lees verder →
Daar lag ze dan. Na een nacht waarin we haar 'aanwezigheid' koesterden, en niet durfden denken of dromen over wat de ochtend zou brengen, of ze überhaupt er nog zou zíjn, zou leven... werd ze op 29 januari overgebracht naar de NIC te Brugge. Wij reden haar radeloos achterna. Het... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 