“Heb je een beetje tijd…?”

Het is ons voorgeprogrammeerde zinnetje als (vreemde) mensen ons de vraag durven stellen wat er 'fout' is aan Sofia, waarom ze een helmpje moet dragen, of waarom ze zoveel prikken krijgt...We zeggen het gezwind, met een glimlach, een open blik, en wachten dan de boekdelen sprekende blik van de andere terug af. "Heb je een... Lees verder →

2019…

Dat het de tijd van het jaar is om te mijmeren, terug te blikken en af te sluiten... Ik kan niet ontkennen dat ik daar zelf ook mee bezig ben geweest de voorbije weken. En als ik eerlijk ben, beste 2019, ik weet echt niet wat ik van jou moet denken. Je was veel. Heel... Lees verder →

De Warmste Week…

December is volop bezig en we kunnen er niet naast kijken. Op de wekelijkse markt rijzen kraampjes met koekjes, cakjes, bellenblazen, kaarsjes, confituurtjes,... als paddenstoelen uit de grond. Mensen engageren zich vanuit hun leef- (en beleef-)wereld voor een goed doel, een vzw naar hun hart. Nu moet ik eerlijk bekennen dat we zelf niet zo... Lees verder →

Waar ik van wakker lig.

Ik maak me zorgen. Om mezelf. Overdag lukt het om de rillingen van me af te schudden, maar in de rauwheid - de grauwheid - van de nacht weegt alles zo veel zwaarder. Ik lig wakker. Ik maak me zorgen. Dat het zowat allemaal een beetje veel te veel wordt. Dat ik 8 blogposten in... Lees verder →

Sofia zoekt donoren…

Photocredits Rode Kruis Vlaanderen Dat plasmadonatie belangrijk is, wordt gezegd.Dat het belangrijk is om bloed of plasma te doneren, want de kans is groot dat je het ooit zelf nodig hebt, wordt beweerd. Ik moet eerlijk bekennen dat het ook lang een ver-van-mijn-bed-show was…Tot het ineens van levensbelang werd voor ons gezin.Ik vertel jullie graag... Lees verder →

Bitterzoet.

Eenenzeventig bokaals confituur. Het resultaat van de voorbije 48 uur. En ook al staan die eenenzeventig potten schoon te blinken op de voorraadplanken in onze kelder, het voelt allemaal bitterzoet. Want we maakten confituur in de stille nasleep van alweer een slechtnieuwsgesprek. Wij zijn zo'n soort gesprekken ondertussen wel een beetje gewoon. Tuurlijk had ik... Lees verder →

Zo van die zorgloze dagen…

Sofia is terug thuis... Terug van een kampje bij oma en opa aan zee. Mét nichtje van bijna 5. Twee gibberende derdekleuterklassertjes in spe. Zo van die meisjes die zingen en dansen, en giechelen tussendoor. Zorgeloos.Het kampje werd vrij last minute ingepland. Het voorstel van oma en opa kwam er tijdens een dip half augustus... Lees verder →

Twee en een halve centimeter meetlatgeluk.

Drie en een halve maand zijn we bezig… met dagelijks prikken. Een venijnige naald in haar bovenbenen, elke avond een andere bil. Het verloopt volgens een vast stramien. Terwijl de eerste boterhammen 's avonds op de borden belanden en hun weg vinden naar gretige hongerige kindermonden, haal ik de prikpen uit de koelkast. Ergens tussen... Lees verder →

Tien!

Over een toevalstreffer, de flipperkast van het bestaan en af en toe stil staan. Dat onze wegen dik 15 jaar geleden kruisten...? Een toevalstreffer... We kenden elkaar nog maar pas, toen Alexander mij prompt aan de voordeur vroeg of ik toch niet wou komen eten op oudejaarsavond en erna mee-fuiven in het magazijn achter zijn... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: