Over graag zien. Zorgen voor. En koesteren.
1 februari 2014. Het zal voor altijd de dag zijn waar je een nieuwe kans kreeg, een tweede start. Jou 'afgeven', los-laten, aan de dubbele deuren van het operatiekwartier staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Geen arts die ons kon geruststellen met "het komt wel goed", want ze begonnen zelf aan een marathonoperatie waarvan... Lees verder →
Daar lag ze dan. Na een nacht waarin we haar 'aanwezigheid' koesterden, en niet durfden denken of dromen over wat de ochtend zou brengen, of ze überhaupt er nog zou zíjn, zou leven... werd ze op 29 januari overgebracht naar de NIC te Brugge. Wij reden haar radeloos achterna. Het... Lees verder →
Aan de vooravond van Sofia's verjaardag sla ik aan het mijmeren. Het zit al een ganse maand onder mijn vel, maar vanavond geef ik er aan toe. Mijmeren. Toegeven aan de trots, die zoveel verder - dieper - reikt dan ooit tevoren. Intense hoop, dat ze altijd haar lot, haar aandoening, of haar helm, zal... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 