In de nasleep van de World Primary Immundeficiency Week wou ik dit nog even kwijt... Het isolement... De eerste keer dat je in het ziekenhuis terecht komt, kan je rekenen op bezoek. En telefoontjes. Berichtjes. Mensen die meeleven, je 'kop op' toewensen. Er is de mand strijk die gestreken geraakt, en er is opvang voor... Lees verder →
Februari. Altijd naar adem happen. – deel 1
Dit verhaal, deze tekst, heeft heel veel tijd, en heel veel energie gevraagd. En is te lezen in flarden, zoals hij ook is gegroeid. In flarden tussen de facebookherinneringen... Het geeft, letterlijk tussen de regels door, een blik op het verdriet, de hoop en de trots van 4 jaar geleden... Facebookherinneringen, ze kunnen zo mooi... Lees verder →
Why go for perfect if good is good enough…?
Schuldig... Ik pleit schuldig. Ik heb het graag 'perfect' en hol mezelf telkens maar achterna, want hier in huis is het allesbehalve 'perfect'. En ik kan er mee leven he, dat goed ook écht goed genoeg is. En toch... Dat ik het daar vroeger véél moeilijker mee had. Ik was pas aan de slag en... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 