Over graag zien. Zorgen voor. En koesteren.
Het is wat het is... In weken waarin we het soms niet meer zo goed weten, waar geflirt wordt met nieuwe diagnoses, waar we ons tegelijk gesterkt voelen door het team van artsen waar we op kunnen rekenen én vertrouwen moeten hebben in wat komt. En dat wat we doen ook góed is. Net in... Lees verder →
Tijd vliegt. We zijn over de helft van juli als mijn oog valt op de Bond Zonder Naam-kalender in onze keuken. De kalender waar ik in rustigere tijden gezwind elke morgen de spreuk van de dag van citeer in onze keuken, die dan wordt gevolgd door ofwel rollende ogen of een goedkeurende knik van de... Lees verder →
Geweend heb ik, bittere tranen... op vrijdag 29 juni. Het verdriet overviel me gewoon. Er was geen stoppen aan. Nochtans een fijne dag gehad, een leuke afsluit met collega's. Maar van een onbezorgd vakantiegevoel was geen sprake. Het enige wat ik kon denken was: "Ik zie het niet zitten" en "Hoe ga ik dat overleven... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 