Over graag zien. Zorgen voor. En koesteren.
Het is wat het is... In weken waarin we het soms niet meer zo goed weten, waar geflirt wordt met nieuwe diagnoses, waar we ons tegelijk gesterkt voelen door het team van artsen waar we op kunnen rekenen én vertrouwen moeten hebben in wat komt. En dat wat we doen ook góed is. Net in... Lees verder →
In de nasleep van de World Primary Immundeficiency Week wou ik dit nog even kwijt... Het isolement... De eerste keer dat je in het ziekenhuis terecht komt, kan je rekenen op bezoek. En telefoontjes. Berichtjes. Mensen die meeleven, je 'kop op' toewensen. Er is de mand strijk die gestreken geraakt, en er is opvang voor... Lees verder →
Dit verhaal, deze tekst, heeft heel veel tijd, en heel veel energie gevraagd. En is te lezen in flarden, zoals hij ook is gegroeid. In flarden tussen de facebookherinneringen... Het geeft, letterlijk tussen de regels door, een blik op het verdriet, de hoop en de trots van 4 jaar geleden... Facebookherinneringen, ze kunnen zo mooi... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 