In de nasleep van de World Primary Immundeficiency Week wou ik dit nog even kwijt... Het isolement... De eerste keer dat je in het ziekenhuis terecht komt, kan je rekenen op bezoek. En telefoontjes. Berichtjes. Mensen die meeleven, je 'kop op' toewensen. Er is de mand strijk die gestreken geraakt, en er is opvang voor... Lees verder →
Daar lag ze dan…
Daar lag ze dan. Na een nacht waarin we haar 'aanwezigheid' koesterden, en niet durfden denken of dromen over wat de ochtend zou brengen, of ze überhaupt er nog zou zíjn, zou leven... werd ze op 29 januari overgebracht naar de NIC te Brugge. Wij reden haar radeloos achterna. Het... Lees verder →
Better wonderful than perfect.
Aan de vooravond van Sofia's verjaardag sla ik aan het mijmeren. Het zit al een ganse maand onder mijn vel, maar vanavond geef ik er aan toe. Mijmeren. Toegeven aan de trots, die zoveel verder - dieper - reikt dan ooit tevoren. Intense hoop, dat ze altijd haar lot, haar aandoening, of haar helm, zal... Lees verder →
Ellen. Mama van vier. 