Ze zeggen dat het went…

Sofia aanprikken

Ze zeggen dat het went… dit.
Ze hópen het misschien, diep vanbinnen, dat het dat doet. Sussen ze zichzelf met de gedachte dat dit wel móet wennen, na verloop van tijd…
Dus zeggen ze maar dat het went.

Ik hoop voor hààr dat het went, dit.
Ik hoop het elke keer.
Emla doet haar werk, dan toch bij het aanprikken. En ze doet haar werk goed. Uitstekend zelfs. Twee uur zelfs krijgt Mevrouw Emla om op kruissnelheid te zijn en de huid bovenop en rond de poortkatheter gevoelloos te maken. En ze doet dat dus goed. En hoe pijnloos we ook de daad zelf kunnen maken, des te pijnlijker wordt alle fuss er rond. Ze weet wat er komt. Ze weet dat het niet leuk is om de klever waarmee Mevrouw Emla twee uur lang in toom werd gehouden te verwijderen. Ze vindt het niet fijn als dan met een compress en koud spul met een indringende geur ‘de zone’ wordt ontsmet. Tegen de tijd dat 2 witte handschoenen diezelfde zone aftasten, is het hek helemaal van de dam. Ondanks alle voorbereidingstijd waar ze zélf niet bij aanwezig was, ondanks de vrolijke noot van de verpleegsters die ze ondertussen bij naam kent, ondanks de goedgevulde prikkadootjeskoffer voor straks, ondanks het op-haar-buikje-wrijven en de aanwezigheid van haar mama, ondanks haar inktvisje (haar steun en toeverlaat sinds haar geboorte) in haar directe nabijheid,…
Het duurt te lang. Er komen tranen aan te pas, haar houding verstart. En ze roept. Schreeuwt is een beter woord. Ze wordt gesust, getroost. Ze màg boos zijn, ze heeft er alle reden toe. Haar verdriet krijgt een plek terwijl er bloed wordt afgenomen, terwijl er wordt gespoeld, terwijl het infuus wordt aangekoppeld. Ze vindt een tweede adem en schreeuwt opnieuw de longen uit haar lijf wanneer de naald wordt gefixeerd met een grote klever. Wie buiten de deur van de onderzoeksruimte staat denkt ondertussen dat er een varkentje wordt geslacht hierbinnen.
Gezwind van de tafel af – het kan niet snel genoeg gaan – en duiken in de prikkoffer. Toch zeker voor de volle 5 minuten. Elk cadeautje wordt vastgenomen, bestudeerd, en afgekeurd. Tót ze dé goedmaker van de dag vindt. Een kleinigheidje dat als een trofee vanavond naast de anderen op de kast in haar kamer zal komen te staan.

We kennen het goed, dit scenario. Té goed. We waren al zoveel keer getuige. Van op de eerste rij zelfs. We waren er om te troosten, om te prijzen, om trots toe te kijken hoe flink zij dit elke keer weer opnieuw doet, ondergaat. Like a pro. 

Ze zeggen dat het went… dit.
Ik kijk toe, elke keer. Ik ben aanwezig. Die allereerste keren, zo’n 4,5 jaar geleden, met tranen die stroomden en bleven stromen, zoals die van haar vielen: dik en vol verdriet. Ogen die machteloos toekeken, toen.
Ik heb geen tranen meer, nu. Ik kan er de tranen niet meer voor opbrengen. Mijn huid is taai geworden, het werd zo gekweekt de voorbije jaren. Zelfs geen vierkante centimeter kippenvel meer. Geen kiekevlees, maar olifantenhuid.
Ik troost mezelf elke keer met de gedachte dat ‘Wat moet, dat moet’. Het is de enige manier om op onze ‘weg vooruit’ te blijven. Al is dat dan voor bloedafname nummer ik-ben-de-tel-kwijt, of een nieuwe dosis antistoffen. Dít is de enige manier. Met Emla en een smerige prik.
En het verdriet van vroeger glijdt zó van mijn olifantenvel af.

Ze zeggen dat het went… dit.
Maar weet je.

Dat doet het niet.

 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * *

Wie denkt dat het loskoppelen dan wel een fluitje van een cent zal zijn… Forget it.
Mevrouw Emla is 11 uur later al lang verdwenen. En die klevers zijn venijnig. En er is dan geen prikkadootje meer als troostprijs. 
Leg dat dan maar eens uit. Aan haar.

Sofia prik losmaken

14 gedachten over “Ze zeggen dat het went…

Voeg uw reactie toe

    1. Zelfbescherming…
      En toch vind ik het jammer dat die emoties niet meer zo hard binnenkomen als in het begin. Gehard worden in het zorgouderschap. We verliezen er een stukje van onszelf in.
      X

      Like

  1. Dat is inderdaad rauwe kost,maar wel jullie realiteit. Hoe kan zoiets wennen nog voor jou als voor je klein dapper meisje.❤️ Woorden helpen jullie niet vooruit maar wil jullie toch een dikke knuffel sturen en hopen dat dit ooit op een aangenamere manier kan zowel voor jou als voor je kleine dappere prinsesje.xxx

    Like

    1. Wij hopen ook dat het ooit kan… Op een betere, fijnere manier. Het prikken zal blijven. Maar deze therapie bijvoorbeeld 1 op de 2 keer thuis geven zou al een hele verbetering zijn.
      De Belgische wetgeving laat dit niet toe, jammergenoeg. En dat terwijl het eigenlijk wel mogelijk is. In Nederland wordt dit al heel lang thuis gedaan. Zelf dienden we een dossier in, met goedkeuring van de kinderarts, onze huisartsen, een attest van een speciale verplegingsdienst,… Maar het maakt niets uit. Het is niet mogelijk, tenzij we àlles zelf bekostigen, maar dan komt dat op zo’n 900 euro per ‘tankbeurt’. En dat is onbetaalbaar.
      X

      Like

  2. Vreselijk wat jullie lieve popje moet doorstaan, wat jullie moeten doorstaan. Het rauwe glashelder verwoord, het was alsof ik erbij was. Extra hartjes voor jullie, moedige sterke mensen xxx

    Like

    1. Ik móest dit doen… Want het lijkt eigenlijk ‘simpel’: ’t kind maakt geen antistoffen aan, dus dan gebeurt dat maar in, het ziekenhuis. Maar dit, het verdriet, daar denkt niemand aan. En het blijft in de kleren hangen, elke keer.
      De mooie bel op instagram doorprikken dat een chronisch ziek leven écht wel ook heel veel verdriet brengt, tussen alle mooie momenten, alle lieve foto’s waarbij Sofia koddig op het ziekenhuisbed mooi zit te wezen…
      Want dit is het.
      Dankjewel voor je reactie.
      X

      Like

  3. Wat verschrikkelijk Ellen! De tranen stromen nu al over mijn gezicht alleen al bij het lezen van je artikel. Ik kan het mij echt niet voorstellen… heel dikke knuffel voor jou en die grote kampioen van je! ❤

    Like

    1. Lieve Magali,
      Dankjewel voor je berichtje… Ik heb het ‘gedurfd’ om een beeld te tonen waar niemand bij stilstaat. Nochtans heel lang over nagedacht. Ik leg een stuk verdriet bloot dat tot voor kort alleen van ons was. Maar als ik een eerlijk verhaal wil brengen, dan hoort dit er ook onder.
      Zoen!

      Like

  4. Ik snap dat helemaal. Mensen zien bij ons ook alleen de ‘ze kan toch dit en ze doet toch dat’ (en echt wel we worden verwend op dit moment in goeds), maar alles wat ze moet laten zien ze niet, de harde weg ernaartoe ook niet. Op nu en dan een foto van een vredig tafereel van lopend infuus antistoffen. Want eens het loopt is het best wel vredig. Maar geen beeld van de knijpende hand, de traan in het oog als de naald erin gaat (Emla is al 3 jaar voltooid verleden tijd hier – het was de aankondiging dat ze onheil op komst was, en zorgde voor ellenlange schrik en onrust, dus nu de korte pijn), geen beeld van de schrik in mijn ogen van telkens weer ‘ik heb toch juist geprikt en niet in een ader?’, geen beeld van de blik als de pomp blokkeert en manueel verder gegeven moet worden dat kennelijk echt pijn doet omdat het er niet zo geleidelijk ingaat,… de blik van angst bij haar, te traan bij mij als andere ouder doodleuk meldt ‘ze heeft hoge koorts maar kwam zo graag naar school/feestje/…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: