Honderd.

Honderd.
Daar zijn geen woorden voor. Het zijn er honderd te veel. Honderd te vroeg. Honderd te hard.
Het snijdt.
Het doet pijn.
Heel veel pijn.
Je wordt gemist.
Je bent allesbehalve vergeten.
Maar je bent afwezig.
Je bent er niet.

Je bent er honderd keren niet.

Deze week werd jouw zerk geplaatst.
Niet met een obligatoire foto, die dan toch pijnlijk ‘jong’ blijft als wij die achterblijven ouder worden, en jij in onze gedachten mee grijs wordt.
Niet met de ‘standaard’ granieten steen, die ik ongetwijfeld elke keer dwangmatig zou willen opblinken.
Nee.
Blauwsteen.
201 bloembollen. En 48 viooltjes.
(Hij zou 249 keer met zijn ogen gerold hebben… ‘Overdrijven schaadt het betoog.’)
Jouw naam in je eigen handschrift, jouw stempel op deze wereld. Al moest ik daarvoor heel diep gaan zoeken in onze papieren. (De ‘Corne’ die ik vond dateert van vóór 2004. Zegt genoeg over wie alle administratie voor jou en voor ons deed vanaf die 1ste januari van 2004. 😇)

Heel veel schoons voor een schone mens.
Én een brievenbus.
Zodat we jou kunnen blijven vertellen hoe het hier met ons gaat.
Of niet gaat.

Wij zien je graag.
Intens.
Voor altijd.

💫