Over bodemdrang en buikverduikers…

Ik heb een probleem.
Eentje waar ik niet zo goed meer mee om kan. Waar ik – dagdagelijks zelfs – niet meer kan naast kijken.
Ik heb een probleem met mezelf. Met mijn gewicht. Zo… Word is out.

Er werd vroeger wel al eens gezegd dat ik er aanleg voor had, dat ik het grof gebeente van m’n vader had. Ik ben nooit superskinny geweest, maar dik was ik ook allesbehalve. Ik was gewoon goe. En daar was ik blij mee, laten we duidelijk zijn.
Maar er kwamen kinderen, 4 stuks zelfs. Ik kwam tijdens de zwangerschap niet bij wat in de boekskes stond, ik bleef daar telkens wat onder hangen. Dus ik heb eigenlijk niet te klagen gehad… Wat is dat, zwangerschapskilo’s kwijtraken…?! Ik zat na een week alweer in een gewone jeans, en de extra kilo’s smolten als sneeuw voor de zon. Op de één of andere manier vond mijn lichaam snel zijn balans terug.
Dag op dag 6 jaar getrouwd, 4 kinderen verder, Oscar een kleine twee weken oud in m’n armen, en de weegschaal stond op trouwgewicht plus 3 kilo. Ik kon niet klagen.

Maar rond – en vooral het jaar na – de geboorte van Oscar escaleerden de extra zorgen voor Sofia. Gezonde kost op tafel en elke dag een portie fruit vervielen al snel in een chocoladereep in het ziekenhuis, of frietjes van de frituur wanneer het thuis vierkant draaide. Ik ben er niet trots op, nee. Ik heb me heel vaak schuldig gevoeld dat ik het niet kon opbrengen voor mijn man en ik gezond te koken. Maar we ploeterden, elke dag. We waren té vaak in het ziekenhuis met Sofia, waar ik kolfde voor boreling Oscar die thuis was, met de doos Côte d’Or binnen handbereik.
Van opnames rolden we in nieuwe diagnoses, nieuwe artsen, nieuwe professoren, verre ziekenhuizen. Ik at de stress weg. Ik was een échte emo-eter geworden. Ik had ‘bodemdrang’… Een zak chips móest leeg. Het stuk taart móest op. Het sloop stilletjes m’n leven binnen.
Niet dat dat snel ging… Uiteindelijk deed ik er 2 jaar over om tot 10 kilo boven m’n trouwgewicht uit te komen.
Tien kilo. Begot. How did thàt happen.

Dus vorig jaar, ergens begin november, was de maat vol. Ik kon geen broek meer aan zonder m’n adem in te houden, en durfde alleen nog maar buiten komen met ‘buikverduikers’, topjes die wat losjes rond de buik vielen.
Níet oké.
Dus ik ging aan de slag met Leef & Eet. Ik liet aardappelen, brood en pasta voor wat ze waren en zette in op eiwitten, groenten en fruit.
En ik overwon.
Er gingen 10 dikke vette kilogrammen af. Bàm.
Ik was trots. Ik genoot van de herwonnen vrijheid rond m’n billen en durfde opnieuw in bikini aan het zwembad te liggen. (Ik kocht zelfs een nieuwe, speciaal om dàt moment vast te houden!)

Maar de voorbije maanden was er weinig houvast, en verviel ik he-le-maal terug in het oude patroon: dat van emo-eten. Van bodemdrang en buikverduikers. Ik ben er niet trots op, verre van. Maar ik zat in een overlevingsmodus. Eentje van suikers en vetten. Niet dat ik at om me beter te voelen, het gebeurde gewoon. Het was ‘klaar’, en het was lekker. En veel.

Maar ik wil ook niet dàt er nog eens als zorg bij. En ik beloofde in 2019 aan zelfzorg te doen. Het lijkt hét thema te worden van 2019 op sociale fora en media. Zelf-zorg. Tijd nemen voor jezelf, denken aan jezelf, bewust worden van jezelf.
Dus trok ik richting apotheek en vroeg er naar supplementen, vitamines. Om me mentaal een opkikker te geven, om me wakker te schudden.
En ik schreef in dikke vette letters ‘start dieet’ in mijn agenda… op maandag 7 januari. Morgen dus. En ik bereidde me daar mentaal op voor, een ganse week. De koelkast is gevuld met gezond lekkers, de vitamines liggen klaar.
Ik deed het al een keer. Dus moet dat nu gewoon opnieuw keihard lukken. Toch?

Start where you are, use what you have, do what you can.
Supporteren jullie keihard mee?

19 gedachten over “Over bodemdrang en buikverduikers…

Voeg uw reactie toe

    1. Hahaha, ik nam méér dan genoeg dessertjes mee van tijdens het buffet… Iets van ‘nog een laatste keer voor de broeksriem wordt aangehaald…?!’ Dat dus 😉
      Succes!

      Like

  1. Heel veel succes!!!
    Ik herken me in Lias zijn vieze periode van 2015-eind 2016 kwam ik 15kg bij, 18 opnames met evenveel kebabs, belegde broodjes, frieten, en zeker dubbel aan chocolade repen zaten ze er snel aan..
    En dat terwijl ik al zwaarlijvig was…
    Ik trok 3/1/2017 aan de noodrem, zn ondertss terug een normaal bmi, maar nog steeds moet ik opletten of alles plakt weet extra bij..

    Maar ik ben zeker dat het je wel lukt, met wat hulp van overal!!! Go Go Ellen💪👍🍀

    Like

    1. Ik herken het helemaal, Leen… Een zorgsituatie is nefast voor gezond eten op tafel. Alles vergaat in ‘comfort food’. Het woord zegt het zelf ook al he.
      Vorig jaar deed ik al eens mijn best, en ik voelde me vooral fitter, vrijer,… En ik wil terug naar dat gevoel.

      Like

    1. Succes! Roep maar he, als je wat steun kunt gebruiken 😉
      Zouden een oppepclubke moeten maken eigenlijk, als ik alle reacties zo lees en hoor… We zijn echt nie alleen.

      Like

  2. Zoooo herkenbaar! Hier gaat het weer een pittige periode worden, dus ik bereid me er al op voor en probeer het emo eten te weerstaan. Goed dat je extra vitamines hebt gehaald! Ik ben sinds 2 tal weken begonnen met antidepressiva in samenspraak met mijn arts. Een van de arte zeldzame bijwerkingen is gewichtsverlies. Stiekem hoop ik daar op 😅

    Like

    1. Ik begrijp je… Hier ook al enkele keren op de rand gestaan, maar ik zweer bij extra vitamines. Extra B is een must in stress-situaties bvb. En ik reken ook op de extra energie die ik zal krijgen wanneer ik terug zweer bij low carb, sugar free etc.

      Like

  3. Ik doe mee! Niet voor de kilo s nee. Wel voor t gezonde!! Zorgen weg eten…en dit jaar waren we precies geen dag zonder zorg. Suikerverslaafd en daar wil ik weer vanaf! Gezond eten stond vanaf vandaag ook op onze kalender

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik ga hier ook voor ’t gezonde hoor! De kilo’s er af zijn dan een leuke bijwerking, denk ik dan. Ik wil me wel terug fitter voelen, en vrijer ook. ’t Is nodig.

      Like

  4. Hey Ellen,

    Wat een authentiek, eerlijk verhaal. Ik herken de dynamiek die je beschrijft rond eten. Ik kan ook geloven dat het voelt alsof dit ‘er nu ook nog bijkomt’, naast alle andere zaken. Wat mij soms helpt, is op het moment dat ik een intense drang voel naar snelle bevrediging in de vorm van eten, is om deze drang te observeren, erbij te blijven en de onderliggende emotie te voelen. Vaak stelde ik vast dat de drang spontaan ging liggen eens erkend. Voor mij werkte dit soms (niet altijd want vraagt wel enige aandacht). Wie weet heb je er iets aan. Ik wens je veel succes en duim mee vanaf de zijlijn!

    Groetjes,
    Mathieu

    Geliked door 1 persoon

    1. Dag Mathieu,
      Dankjewel voor je reactie… Ik vind het heel erg straf dat ik niet alleen ben… De stroom aan reacties op Facebook, Instagram, in ’t echte leven en hier op de blog op dit bericht, dat zegt zoveel over onze (emo)eetcultuur. Ik geef toe, het is ook een gemakkelijkheidsoplossing he. De kast open trekken en het zoute of zoete ligt er maar te rapen. Ik wil me wel weer bewuster zijn van de idee dat gezonde voeding me fitter, vrijer maakt. Dat ik minder zin of nood heb aan koffie. Daar wil ik terug naar toe. Mij goed in mijn vel voelen, energie hebben. Want ik heb mijn energie nodig. (Broodnodig wou ik schrijven, maar ’t is nu wel net brood dat ik zal mijden, dus tjah, dan schrapte ik ‘brood’ maar uit deze reactie ;))
      Ik ben nogal impulsief van aard (ge kent mij, hè) dus stilstaan en nadenken over de snelle vorm van bevrediging, dat zit niet in mijn aard. (Al zou het me wel vooruithelpen natuurlijk ;))

      Lieve groet,
      Ellen

      Like

  5. Ook ik herken het! 22 jaar geleden zwanger, 17 kilo bijgekomen, alles weer vlot kwijt geraakt. Altijd slank geweest tot op het magere af. Nu, zoveel jaren later, zitten die 17 er allemaal weer bij. ’t Goe leven, zeggen ze. Een vent die graag kookt, ik ook, vaak recepties, chips bij de tv,… Een maand geleden zei mijn weegschaal ‘foert’ en gaf het op – kapot. Gisteren pas een nieuwe gekocht en je raadt het al: ik ben serieus verschoten. Het moét veranderen. Anders eten en meer bewegen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: