Schoolpoortongemakken.

(Over gisteren…)

Het is woensdag.
En ik wacht.
Ik wacht aan de schoolpoort. En ik sta ongemakkelijk te wezen.

Ik heb geen zin in een gesprekje over koetjes en kalfjes, omdat ik weet dat die koetjes en kalfjes richting Sofia zullen gestuurd worden door nieuwsgierigen.
Dus sta ik maar een beetje ongemakkelijk te wezen. In mijn eentje.
En ik bedenk dat ik hier eigenlijk niet graag sta. Niet nu.
Niet nu ik tot in mijn kleinste teen voel wat voor gemis dat is: hier staan en straks maar één kleuter mee naar huis nemen.
Dat mijn nest sàmen is, dat heb ik altijd een warm behaaglijk gevoel gevonden. Kun je je dan voorstellen hoe heet dat dan wel niet was vanbinnen toen ze àlle víer op dezelfde school startten afgelopen januari? Ik genoot met volle teugen, elke dag dat ik ze sàmen van school kon halen. Mijn nest. Mijn bende.
Maar nu sta ik hier. En ik voel me zo ongemakkelijk, zo onvolledig.

Ik kijk wat naar mijn voeten, tel de spijlen van de poort, lees de letters op het uithangbord. En ik wil straks gewoon stiekem verdwijnen, met Oscar achter op de fiets. Wegzoeven. En mijn gedachten wat wind geven. Misschien vliegen die dan gewoon wel weg. Dat zou pas fijn zijn.

Ik word opgeschrikt door een zachte omhelzing en een zoen van mijn nicht.
Oewist? *
En ik vertel.
En kan daarbij alleen maar denken… Dankjewel.

 


*     Geen enkel taaltje sappiger en hartelijker dan het West-Vlaams… 

       Oewist? = Hoe gaat het?

7 gedachten over “Schoolpoortongemakken.

Voeg uw reactie toe

  1. Ik herken je gevoel! De eerste keer dat zus naar het buitengewoon onderwijs ging, had ik ook eentje te weinig aan de schoolpoort…
    Het was wennen, ook zo diep mogelijk wegduiken en vanbinnen me te pletter huilen…
    Als ik zag hoe ons meisje op de juiste plaats zat.. groeide mijn gevoel van verdriet, naar opluchting en geluk.
    Het went, geef jezelf de tijd!

    Like

    1. Inderdaad… Maar het zal wat tijd nodig hebben. Ik ga er nog altijd van uit dat het ‘tijdelijk’ is.
      Zoen.

      Like

  2. Herkenbaar… wij wonen aan de overkant van de school. Wij zien sommige dagen als mijn jongen niet naar school kan al zijn vriendjes passeren en binnengaan. Het is niet simpel, alleen mensen die er elke dag mee te maken hebben weten echt wat het is…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: