Kjirekèwere

Binnenkort ben ik jarig.
En ik vind het verschrikkelijk.

Niet dat dat altijd zo geweest is. In tegendeel. Ik hóu van verjaren. Van feest en taart. Van volk rond mijn gat. Van onverwachte bezoekjes en een dag à l’improviste.
Alleen heeft díe kant een deukje gekregen.
Dit jaar is het zelfs mét nieuwe voordeur.
En het is niet de voordeur waar ik tegenop zie.
Het is het leven.

Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zijn. Kleine kinderen al wat groter. Onze tweede jeugd beleven. Óns volgende leven leven. Maar al onze plannen verstoften en verpulverden na vorig jaar.

Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zijn.
Maar ik werd weduwe op mijn 38.
Vorig jaar was alles nog te vers om bij stil te staan. Maar dit jaar begint het te dagen… dit is terug naar af. Terug langs start.
Kjirekèwere.
Gewoon helemaal opnieuw beginnen.
Mezelf opnieuw zoeken. Heruitvinden?
Het vertrouwen in het leven opnieuw vinden.
Niet alles komt wel weer goed want het is voor altijd anders.

I hit rock bottom.
Hier sta ik dan.
Op de starttegel opnieuw.
Met een remorke vol aan bagage.
En dat in mijne fleur.